Αγαπώ την «πισίνα» της βροχής και ας έχει πέντε εκατοστά βάθος. Που είναι ανακατεμένη με φυσικό χώμα και μοιάζει με λάσπη. Τη βροχή που με λούζει με θεϊκά δάκρυα, που δεν προσπαθώ να αποφύγω κάτω από μια ομπρέλα αλλά δακρύζω και εγώ μαζί της γιατί θυμάμαι οτιδήποτε όμορφο πέρασε από τη ζωή μου γνωρίζοντας ότι δεν θα επιστρέψει. Που συγκινούμαι ταυτόχρονα για όλα όσα έζησα και ας ξέρω ότι δεν θα ξανάρθουν.
Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο:
Άρθρο του Γιώργου Πατσιλίβα

